Ten zuiden van de grens

‘Het is verleidelijk om te blijven puzzelen met alle onderdelen van dit verhaal, maar daarin schuilt niet per se de kwaliteit ervan. Het knappe is dat Ten zuiden van de grens ook nog weet te ontroeren. Net als in de onderkoelde verhalen van de Amerikaan Raymond Carver – die door Murakami werden vertaald – word je door dit verhaal geraakt en niet omdat het over de liefde gaat. Veeleer is hier sprake van een liaison met het ongerijmde. Ontroerend is de wanhopige zoektocht van Hajime naar iets levends in een wereld die hij als een woestijn ervaart. Pas na zijn flirt met de dood beseft hij dat het maar om één ding draait: “De ene generatie gaat dood en de volgende komt ervoor in de plaats. Dat is een gegeven. Iedereen leeft op zijn eigen manier. Maar dat stelt allemaal niet zoveel voor. Het enige wat blijft is de woestijn. Het enige wat leeft is de woestijn.”’ – de Volkskrant

‘Door het romantische van Ten zuiden van de grens, het verlangen van hoofdpersoon Hajime naar een jeugdliefde, raakte hij me met zijn romantische benadering van het alleen-zijn.’ – presentator en dj Winfried Baijens in nrc Handelsblad

‘Het is haast onmogelijk, ook, dit boek te lezen zonder daarna opnieuw over liefde, seks en trouw na te denken. Wat een verhaal, wat een toon, wat een schrijver. Het beste boek over de liefde ooit geschreven.’ ***** – Nieuwe Revu

‘Juweeltje.’ – Opzij

‘Een briljant uitgewerkte roman.’ – Gazet  van Antwerpen

‘Ten zuiden van de grens, een van zijn bondiger romans. Een gave liefdesroman, een boek om te onthouden. Een man ontmoet na jaren zijn jeugdliefde, wordt opnieuw verliefd op haar, maar zij blijft een mysterieuze vrouw die hem niet helemaal in haar leven toelaat. Murakami kan mooi, beeldend schrijven, hij weet je op een bijna bedwelmende manier in zijn verhaal mee te zuigen.’ – Frits Abrahams

‘Dit wijze en prachtige boek zit vol met verborgen waarheden.’ – The New York Times

‘Casablanca op z’n Japans.’ – The Times